اینجا صدای آهنگهای پاپ لس آنجلسی و غرب زده
آن قدر بلند است که فریادهای «حاج مهدی باکری» به گوش نمی رسد . . .

اینجا همه «حاج ابراهیم همت» را
با اتوبان همت می شناسند،

بر دیوارهای شهر روی عکس شهید ،
پوستر تبلیغاتی می چسبانند . . .

اینجا نام شهید را برای اینکه بچه ها خشونت طلب و جنگ طلب بار نیایند
از کوچه ها برداشته و نام نگین و جاوید می گذارند . . .

اینجا دیگر کسی نمی خواهد گمنام بماند،
همه به دنبال کسب نام هستند . . .

اینجا جانبازان موجی را از اجتماع دور نگه می دارند
تا آسیبی به افکار عمومی نرسانند . . .

اینجا دشمن در خانه های ماست، در پناه میز هستیم،
دیگر کسی پشت خاکریز پناه نمی گیرد . . .

اینجا کسی نمی داند، تکه های پیکر محمد نوبخت را
درون گونی برای خانواده اش فرستاده بودند . . .

دیگر کسی، احترامی
برای چفیه شهدا قایل نیست . . .

برای زیبا سازی شهرها، میلیونها هزینه می شود
اما برای تعویض سنگ قبر فرسوده شهدای گمنام بودجه ای نداریم . . .

و روشن فکر های باکلاسی که تمامی مقدسات شیعه را
به سخره میگیرند و توهین های رکیکی میکنند ،

اما وقتی داخل هواپیما میشوند و هواپیمایشان تکان شدیدی میخورد
با صدای بلند فریاد میزنند : یا ابالفضل . . .